چگونگی نمازخوف

كيـفيــت اداي نمــاز خــوف

«وَ اِذا كُنْتَ فيهِمْ فَاَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلوةَ فَلْتَقُمْ طآئِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوآا اَسْلِحَتَهُمْ فَاِذا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِنْ وَرآئِكُمْ وَلْتَأْتِ طآئِفَةٌ اُخْري لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَ اَسْلِحَتَهُمْ وَدَّ الَّذينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ اَسْلِحَتِكُمْ وَ اَمْتِعَتِكُمْ فَيَميلُونَ عَلَيْكُمْمَيْلَةً واحِدَةً وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ اِنْ كانَ بِكُمْ اَذيً مِنْ مَطَرٍ اَوْ كُنْتُمْ مَرْضي اَنْ تَضَعُوآا اَسْلِحَتَكُمْ وَ خُذُوا حِذْرَكُمْ اِنَّ اللّهَ اَعَدَّ لِلْكافِرينَعَذابا مُهينا،»
«و چون خود تو اي پيامبر در بين آنان باشي و بخواهي نماز جماعت بخواني، همه يكباره به نماز نايستند، بلكه عدهاي از مؤمنين با تو به نماز بايستند و اسلحه خويش برگيرند و چون سجده كردند نماز خود تمام كنند و پشت سر شما بايستند، طايفه دوم كه نماز نخواندهاند بيايند، و با تو نماز بخوانند و حتما اسلحه خويش با خود داشته باشند، چون آنها كه دچار بيماري كفرند، خيلي دوست ميدارند شما از اسلحه و بار و بنه خود غافل شويد و يكباره بر شما بتازند، بله اگر بخاطر باران يا بيماري حمل اسلحه برايتان دشوار بود ميتوانيد اسلحه را زمين بگذاريد، اما به شرطي كه احتياط خود را از دست ندهيد، كه خدا براي كافران عذابي خوار كننده آماده كرده است.» (102 / نساء)
ايـن آيـه شـريفـه كيفيـت نمـاز خوف را بيان ميكند و خطاب را متوجه رسـول خـدا صلياللهعليهوآله مينمايد و او را امام جماعت فـرض مـيكنـد و مـيفـرمـايـد: تـو نمـاز را براي لشكر اقامه ميكني، نيمي از لشكر بــا تــو در نيمـي از نمـاز شـركت ميكننـد و ميروند، نيمي ديگـر به جماعت ميايستنـد.
اين در حقيقت از قبيل بيان حكم در قالب مثال است تا بيان بـراي شنــونــده واضحتر شـده، و در عين حـال مختصـرتـر و زيباتر از كار درآيد.
پس مراد از اينكه فرمود: «اَقَمْتَ لَهُمُالصَّلوةَ،» خصوص نماز جماعت است، و مراد از جمله: «فَلْتَقُمْ طآئِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَكَ،» برخاستن طايفهاي از لشكريان اسلام به نماز با رسول خدا صلياللهعليهوآله بنحو اقتدا است كه اين طايفه مأمورند اسلحه خود را بـا خـود داشتـه باشند، و مراد از اينكه فرمود: «فَاِذا سَجَدُوا...» اين است كه وقتي طايفــه اول سجــده آخر نمــاز را بجــا آوردنــد و نمـاز را تمـام كردنــد، در پشت سر طايفــه ديگــر قــرار بگيرنــد.
و همچنين مراد از جمله: «وَلْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَ اَسْلِحَتَهُمْ،» اين است كه طايفه دوم كه ميخواهند با رسول خدا صلياللهعليهوآله نماز بخوانند، نيز اسلحه خود را با خود داشتـه بــاشنـد.
«وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ...،» اين جمله بيانگر تخفيفي ديگر در كيفيت نماز خوف است، و آن اين است كه گاه ميشود كه يا بخاطر باران و يا بيماري، حمل اسلحه در نماز مشكل
كيفيت اداي نماز خوف
ميشود، ميفرمايد: اگر به اين جهات كه گفته شد از حمل اسلحه ناراحت ميشوند، حرجي بر آنان نيست كه بدون اسلحه نماز بخوانند اما به شرطي كه احتياط داشته باشنــد، و از كفار غفلت نورزند، چون كفار همه اهتمامشان به غافلگير كردن آنان است.

برچسبها: نماز, نمازخوف, اهمیت نماز